Türkiye çıkmazının temel dayanakları ve genç kuşaklar için özet bir okuma

(...)' Türkiye ne Gezi süreciyle birlikte yükselen toplumsal muhalefete ne de bu muhalefetin savunularının çok daha geniş kitlelere aktarılması sürecindeki sıkıntılara yabancıdır. Gezi sürecinin 12 Eylül darbesinden sonraki ilk büyük kitlesel karşı çıkışın sembolü olarak okunabileceğini, en azından okunması yolunda hatırı sayılır bir ısrarın öznesi olduğunu biliyoruz. Bununla birlikte semboller ancak ilk anlam ile doğru şekilde ilişkili halde ise açıklayıcıdır. Popüler kültürün tanımlama ya da top 10 listesi oluşturma gibi eğilimlerinin muhalif kesim içinde de aktif halde bulunduğunu görmek bizleri şaşırtır. Haklı ve sağlıklı bir tanımlama işlemini tarihsel sürece bırakmadan, 68 ya da 74 kuşağı gibi göndergelerden beslenen bir 90 kuşağı vurgusunun nasıl çıktığı belli değildir örneğin. Üstelik tarihsel öncellerin muhalefet sürecindeki radikalliğinin, talep ve ifadelerindeki netliğinin karşısında, bilgisayar teknolojilerini iyi kullanmayı bilen genç kesimlerin yalnızca bir iktidar partisi karşıtlığıyla anlamlanan tavrı karşılaştırılabilir olmaktan uzaktır. Bir kuşak tanımı için pek erkendir ve Gezi süreci şayet bir kuşak hareketi olarak nitelendirilecekse bu sonraki kuşakların hakkıdır.' (...)

yazının tamamı için 'http://dikine.org/'

nasıl unuttuğumu unutmamak için

düşüncelerinin durduğu,
öyküsü olmayan karanlık bir vakitteydi cenin.
'yaratılıştan önce' diye yazdı kimileri.

derin mi derin söylencelerin rahmindeydi.
belki doğar belki ölürdü.

her ihtimalde de zamansızdı.

Soykırıma uğrayan Çerkeslerin anısına!

1929 yılında Adigey kentine gelen Gürcü tarihçi Şimon Canaşia, Şapsığı Çerkeslerinin bölgesi Cubga'da bir ihtiyar ile karşılaştı. 91 yaşındaki bu kişi, 65 yıl önce yaşanan katliamın canlı tanığıydı:

"Deniz kenarında yedi yıl boyunca atılmış insan kemikleri vardı. Kargalar, erkek sakallarından ve kadın saçlarından yuvalarını kurarlardı. Deniz yedi yıl boyunca karpuz gibi insan kafataslarını atıyordu. Benim orada gördüklerimi düşmanımın bile görmesini istemem..."(1)

21 Mayıs 1864 yılında Rus Çarı'nın baskısıyla ülkelerinden sürgün edilen Çerkes halklarından 500 bin kişi yolculuk sırasında ve ilk konakladıkları merkezlerde hayatını yitirdi. Trabzon Rus Konsolosu yazdığı bir mektupta bu trajediyi tüm çıplaklığıyla yansıttı:

"Türkiye'ye gitmek üzere Batum'a 70 bin Çerkes geldi. Bunlardan vasati olarak günde yedi kişi ölüyor. Trabzon'a çıkarılan 24 bin 700 kişiden şimdiye kadar 19 bin kişi ölmüştür. Şimdi orada bulunan 63 bin 900 kişiden her gün 180-250 kişi ölmektedir. Samsun civarındaki 110 bin kişi arasında her gün vasati 200 kişi can veriyor. Trabzon, Varna ve İstanbul'a götürülen 4 bin 650 kişiden de günde 40-60 kişinin öldüğü haberini aldım..."(2)

Tarihin derinliklerinde egemenlerin iradesi ve politik kararlarıyla yaşama hakkını, soluğunu yitirmiş, isimleri unutulmuş milyonlarca ezilmişin hatırası önünde saygıyla eğiliyorum. Onlar, "en az haksızlığın tarihi kadar" uzun bir geçmişe dayanan "adalet" ve "hak" arama mücadelesinin ruhudur.

Dipnotlar

1-Alıntı için bk. http://tr.wikipedia.org/wiki/Cerkes_Sürgünü
2-Alıntı için bk. http://www.dunyabulteni.net/tarih-dosyasi/210600/cerkes-surgunu-ve-sonrasi